اين كه داراى نشانه‌هاى حيض باشد چه قبل از عادت باشد چه بعد از آن . 2 - آن كه خون أول در روزهاى عادت نباشد ، وتمام خون دوم يا مقدارى از آن بطورى كه در صورت أول گفته شد در روزهاى عادت باشد كه بايد همه خون دوم را حيض ، وخون أول را استحاضة قرار دهد . 3 - آن كه مقدارى از خون أول ودوم در روزهاى عادت باشد وخون أولى كه در روزهاى عادت بوده از سه روز كمتر نباشد در اين صورت آن مقدار با پاكى وسط ومقدارى از خون دوم كه آن هم در روزهاى عادت بوده ومجموع از ده روز بيشتر نيست ، همه آنها حيض است ، ومقدارى از خون أول كه پيش از روزهاى عادت بوده ومقدارى از خون دوم كه بعد از روزهاى عادت بوده استحاضة است مثلا اگر عادتش از سوم ماه تا دهم بوده ، در صورتي كه يك ماه از أول تا ششم خون ببيند ودو روز پاك شود وبعد تا پانزدهم خون ببيند ، از سوم تا دهم حيض است وروز أول ودوم وهمچنين از يازدهم تا پانزدهم استحاضة مىباشد . 4 - آن كه مقدارى از خون أول ودوم در روزهاى عادت أو باشد ولى خون أولى كه در روزهاى عادت بوده ، از سه روز كمتر باشد در اين صورت بعيد نيست مقدارى را كه در عادت خود ديده با تمام كردن كسرى آن از ما قبل تا سه روز شود بايد حيض قرار دهد ، پس اگر بشود مقدارى را كه از خون دوم در بين عادت ديده حيض قرار دهد ( به اين معنى كه مجموع اين مقدار با مقدارى كه از أول حيض قرار داده با پاكى ما بين آنها از ده روز تجاوز نكند ) تمام آنها حيض است والا خون أول را حيض وباقي را استحاضة قرار دهد . ( مسأله 490 ) زنى كه عادت وقتيه وعدديه دارد ، اگر در وقت عادت خون نبيند ودر غير آن وقت به شماره روزهاى حيضش با نشانه‌هاى حيض خون ببيند ، بايد همان را حيض قرار دهد ، چه پيش از وقت عادت ديده باشد چه بعد از آن . ( مسأله 491 ) زنى كه عادت وقتيه وعدديه دارد ، اگر در وقت عادت خود خون ببيند ولى شماره روزهاى آن كمتر يا بيشتر از روزهاى عادت أو باشد وبعد از پاك شدن ، دوباره به شماره روزهاى عادتي كه داشته با نشانه‌هاى حيض خون ببيند ، چنانچه مجموع اين دو خون با پاكى ما بين آنها از ده روز بيشتر نشود همه را حيض قرار دهد . ودر صورتي كه بيشتر شود خونى را كه در عادت ديده حيض وخون